Hallo ja,

ik schrijf deze blog.
Zo goed als een onderwaterorgasme met een tikje epilepsie!
Zo goed als een onderwaterorgasme met een tikje epilepsie!

7 vreselijke films die iedereen geweldig vindt

Iedereen weet dat ‘Showgirls’, ‘Dune’, ‘Just Married’ en ‘Pearl Harbor’ draken van films zijn (wist je dat niet? Tijd om je leven te herbekijken). We weten het allemaal en toch kijken we, net zoals we kijken naar een gecrashte auto op de snelweg of een dooie vogel in onze voortuin. Want ‘slecht’ is fascinerend en we houden met z’n allen van films die zo slecht zijn, dat ze goed zijn.

Zo goed als een onderwaterorgasme met een scheut epilepsie!

Sommige films zijn zo slecht, dat ze slecht zijn. Toch worden ze geprezen door het publiek en zelfs internationale jury’s. Misschien wel door jou, beste lezer. In dat geval ben je fout. Hou je dus vast want ik ga hier een stevig potje inhakken op jouw favoriete films:

1. ‘The Broken Circle Breakdown’
Dit is de ergste. Nooit heb ik – na ‘Daens’ – een Belgische film gezien die zo schaamteloos misbruik maakt van de compassie van z’n publiek. We leven graag mee, maar er zijn godverdomme grenzen.

Bij een dood vogeltje trek ik een lijn in het zand.

Bij een dood vogeltje trek ik een lijn in het zand.

Want hoe kàn je feitelijk meeleven met Alabama, een personage dat elke scène rauw opvreet? Dat zichzelf belachelijk serieus neemt en constant op de rand van een zenuwinzinking lijkt te staan, allemaal nog voordàt haar dochtertje – spoiler! – kanker krijgt? Haar man (of beter gezegd vent – het is een tamelijk vent-achtige man) is wat sympathieker, maar die absurde haat/liefde voor Amerika en religie, is een beetje … dramatisch? Jezus, relax eens allebei.

Bijna!

Bijna … Je kunt het!

En is het uiteindelijk niet allemaal wat onrealistisch?

Want ofwel bestaat er dus een jong getatoeëerd Vlaams cowboygezinnetje in een reuzegroot huis in het midden van de bossen die een bluegrass bandje hebben en een dochtertje dat – spoiler! – sterft aan die kanker en waarvan de moeder dan – spoiler! – ook nog eens zelfmoord pleegt. Ofwel wilde een sinistere cineast ons doen creperen. Voilà, ik heb het gezegd.

Doe me alsjeblief geen pijn.

… Doe me alsjeblief geen pijn.

2. ‘Lucky Number Slevin’
Daar, een film die niet weet wat ie wil. Aan de ene kant wil ie ‘humor’, maar ook acteurs die niet grappig zijn. Aan de andere kant wil ie ‘misdaad’ en acteurs die niet intimiderend zijn. Aan de nog andere kant hoor je Tarantino-eske dialogen van den Aldi. Dat geheel is dan overgoten met een saus van plotwendingen. Alleen maar om een idiote woordspeling in de titel te kunnen steken.

En er zit een omgekeerde '7' in ook!

En er zit een omgekeerde ‘7’ in!

Geeuw.

3. ‘Inglourious Basterds’
Er staan opzettelijke spelfouten in de titel en niemand schijnt te weten waarom. Het genie van Tarantino (ik ben een fan, hoor!) is onmetelijk.

Net zoals zijn voorhoofd.

Net zoals het voorhoofd.

Of bwah: de erg mooie Brad Pitt speelt onverklaarbaar een komische rol. We weten allemaal dat erg mooie acteurs niet grappig kùnnen zijn (zie ook Josh Hartnett in ‘Lucky Number Slevin’). Met uitzondering van Orlando Bloom dan.

Hi-la-risch.

Hi-la-risch.

Ziezo, dat is mijn probleem met ‘Inglourious Basterds’. Dat en het feit dat ik hem steeds moet Googelen voor de juiste schrijfwijze. Maar toch, net zoals in ‘Troy’, werpt Brad Pitt een (weliswaar erg mooie) schaduw over deze voorts prima prent, met authentieke Tarantino-eske dialogen zonder korting.

Oh god, ja.

Oh god, ja.

4. ‘Gran Torino’
Moest ik toen al bestaan hebben, zou ik heimwee krijgen naar de films waarin Clint Eastwood nog een knappe, sterke cowboy of keiharde flik vertolkte in plaats van een zeurende ouwe racist.

Al was zijn 'Chinees'-imitatie toen ook al niet subtiel.

Al was zijn ‘Chinees’-imitatie toen ook al niet subtiel.

Want dat is ‘Gran Torino’: het verhaal van een zeurende ouwe racist die racistische dingen doet en zegt en ook nog eens gelijk krijgt maar dan toch leert om Aziaten te waarderen voor wie ze zijn omdat een Aziatisch meisje verkracht werd en een jongen kletsen kreeg. Ook iets met een auto.

5. ‘The Last King of Scotland’
Kijk, natùùrlijk is Idi Amin een wrede dictator en mag dit al eens vertoond worden. Maar Forest Whitaker is – ondanks de vele awards – niet de persoon om dit te doen. Misschien ligt het aan mij en zie ik hem voor altijd als de knuffelbol Edward Montesque Garlick uit ‘Goodmorning, Vietnam’ (màn, die film is goed). Een goeie acteur moet er wel voor zorgen dat je al zijn andere rollen vergeet. Balen voor Forest, dus!

Hij heeft gelukkig wel z'n naam mee.

Hij heeft gelukkig wel z’n naam mee.

Daarnaast zitten we weer met een personage dat het onmogelijk maakt er sympathie voor te voelen. Dokter Garrigan ziet gewoonweg niet dat Idi Amin een wrede dictator is, ook al zit ie er met z’n snuit recht op! En hij loopt tot tweemaal toe (dat we weten!) zijn pik achterna, waarvan die tweede keer ernstige amputaties tot gevolg heeft. Want hij vogelde immers met een van de vrouwen van de wrede dictator. Ik heb nooit een wrede dictator ontmoet, maar zelfs ik weet dat je met je poten van z’n vrouwen moet blijven, of er komen amputaties van heb ik je daar. Logica.

6 en 7. ‘Gone Baby Gone’ en ‘Mystic River’
Ken je dat, wanneer je de affiche bekijkt van een film en meteen weet hoe de hele zooi in mekaar steekt? Dat heb ik vaak, alsook bij ‘Gone Baby Gone’ en ‘Mystic River’, maar ik besloot ze toch een kans te geven. Ik was ziek en zwanger en had pas Netflix.

En van de zoveelste keer 'Fargo' kreeg ik toch maar meer zin in een broodje Martino.

En na de zoveelste keer ‘Fargo’ kreeg ik toch maar zin in een broodje Martino.

Beide films zijn gebaseerd op boeken van Dennis Lehane, een schrijver uit Boston, Massachusetts, die er kennelijk geen toeristen wil. Zijn verhalen over de stad zijn gitzwart, veel te ingewikkeld en gebouwd op cliché-personages, zoals de veel te vroeg zwanger geworden marginale troela die nu met pooiers en drugdealers rondhangt, of het veel te beschermende vaderfiguur dat vroeger nog in het gevang zat en niet wil dat zijn eigen dochter met mannen zoals hem verkeert. Dat type.

Types genoeg, daar.

Er zijn ook snorren.

Beide films hebben de grootste anti-climax ooit: – spoiler! – de dochter van de troela blijkt gekidnapt door een politieman om haar een beter leven te geven en – spoiler! – een man wordt vermoord door dat vaderfiguur omdat ie niet gewoon zegt tegen zijn jeugdvriend wat hij gedaan heeft die bewuste nacht. Gadver. Leer eens communiceren. En stop met zaniken over vampiers tegen je arme vrouw – verbazingwekkend genoeg de enige in Bahsten die niet wist dat je gemolesteerd was als kind.

 

Zat jouw favoriete film erbij? Wat voor iemand ben jij, zeg.

Waarom ziet Patrick Stewart er na twintig jaar nog steeds hetzelfde uit?
Waarom ziet Patrick Stewart er na twintig jaar nog steeds hetzelfde uit?

Wat ik me zoal afvraag (11)

Hier opnieuw een reeks onderwerpen waar ik – bij gebrek aan een toffe hobby – intensief mee bezig ben. Op sommige van deze vragen ken ik het antwoord, maar neem ik er geen genoegen mee.

Waarom ziet Patrick Stewart er na twintig jaar nog steeds hetzelfde uit?

Mis ik iets door nog nooit naar ‘Star Trek’ gekeken te hebben?

Waarom zien de grootste gezondheidsfreaks er altijd zo ongezond uit?

Waarom antwoorden sommige mensen met een “hier!” als ik vraag waar ze zijn? Wat ben ik daar mee?

Waarom is Anna Wintour de zogenaamde koningin van de mode, terwijl ze er nooit modieus uitziet?

Ben ik de enige die “wablief?” zegt, voordat ik besef dat ik het eigenlijk wel had begrepen? En dan ongeduldig opnieuw naar de vraag moet luisteren terwijl ik m’n antwoord toch al klaar heb?

Is het raar dat ik nog nooit heb ruziegemaakt met mijn partner in de Ikea?

Waarom noemen ze een tv ook wel eens “de buis”? Welke buis? Waar steekt die buis?

Waarom noemen ze rauw stoofvlees al “stoofvlees” nog voor het gestoofd is?

Waarom betekent het woord “straks” even goed “binnen enkele uren” als “binnen enkele maanden” of “binnen enkele jaren”? Kies!

Wat of wie zijn de “hens” in “alle hens aan dek”?

Waarom dacht ik zo lang dat Tracy Chapman blank was?

Wat is nu precies het verschil tussen walnoten en okkernoten? Of zijn ze een en dezelfde noot?

Waarom zijn biologische moeders altijd afwezig in sprookjes?

En waarom zijn de gebouwen in films die zich afspelen in de Oudheid altijd al ruïnes?

En als een kleine vlieg de samenstelling van Brundle kon verstoren tijdens zijn teleportatie in ‘The Fly’, hoe zit het dan met alle micro-organismen in z’n hele lijf? Zou hij geen kronkelende bio-mix moeten worden, dan?

En hadden de jongens van ‘Stand By Me’ nu echt geen plaats om te lopen naast de trein?

Waarom heb ik nog steeds schuim achter m’n oren als ik na een uur uit de douche stap?

Waarom zit ik tijdens intense tijden altijd dwangmatig met de lulligste liedjes in mijn hoofd?

In dat licht: is de tekst van ‘Heyah Mama’ niet een tikje erotisch voor een meidengroep gericht naar peuters en kleuters?

Kunnen we stoppen met “La” voor de achternaam te plaatsen van elke mooie bekende vrouw? Dat is alleen maar tof bij Zuiderse namen, zoals: “La Lopez” in plaats van Jennifer Lopez. Niet: “La Perry” in plaats van Katy Perry.
(“La Perry”? Serieus? Dat klinkt als de naam van een kat met een butler.)

En kunnen we dan ook stoppen met de omschrijving “Een wel erg”? Als in: “Een wel erg verrassende wending” of “Een wel erg spontane kus”. Ja ja, heel joviaal. Knipoog knipoog. Maar stop ermee.

Dat was voorlopig weer alles.

Ach, in Canada hebben ze grotere problemen.
Ach, in Canada hebben ze grotere problemen.

Een pleidooi voor de juiste definitie van ironie

Sarcasme. Satire. Ironie.

We gebruiken deze woorden te pas en te onpas, omdat we denken dat ze onze gesprekken (en dus ons) cachet geven.
En cachet is goed. Iedereen wil cachet! Maar niet iedereen verdient cachet.

En helemaal niemand verdient dat kapsel.

En helemaal niemand verdient dat kapsel.

Want woordenboeken, Wikipediapagina’s of ambitieuze blogposten ten spijt, niemand schijnt te weten wat sarcasme, ironie of satire nu precies is. De geschreven definities zijn te vaag, te algemeen, elkaar te tegensprekend (wie schrijft die dingen?). Dus beslissen we in de praktijk maar zelf: het is allemaal ‘spot. Voilà. De Vlaming heeft gesproken. Sarcasme? Da’s satire want eveneens spot. Ironie? Ook spot, dus hetzelfde als sarcasme. Satire? Eén spot nat. Woordspelingen zijn ook humor.

Gele pulls ook.

En gele pulls ook.

Wel, ‘spot’ is niet goed genoeg. ‘Spot’ is rommel. ‘Spot’ is belachelijk. Waarom maken we geen onderscheid binnenin spot? Zoals Engelstaligen dat zo mooi doen? Zijn wij daar niet genuanceerd of slim genoeg voor? Zijn Engelstaligen slimmer dan wij?

Zelfs de ‘slimme’ media van Vlaanderen (dat was sarcasme) halen de begrippen constant door elkaar. Bespottelijk. (ha!) Laatst zag ik als krantenkop een citaat van een minister tegen een andere: “Haal die ironische grijns van uw gezicht!”. Bedoelde hij sardonisch? Want dat lijkt er wat op en het zou kloppen. In ieder geval, dit is dus waar ons belastingsgeld naartoe gaat.

Ach, in Canada hebben ze grotere problemen.

In Canada hebben ze grotere problemen.

Kijk. Ik ben dertig. Ik wil rustig mijn leven leiden. Maar helaas, zelfs mijn nakende moederschap – toch een ingrijpende gebeurtenis in iemands leven – kan de boel niet relativeren. Zie hier dus voor mijn gemoedsrust, nogmaals de verschillen tussen sarcasme, ironie en satire, geschetst met Engelstalige humor, want die weten tenminste waarover ze spreken.

Hoewel er uitzonderingen zijn.

Er zijn natuurlijk uitzonderingen.

 

Sarcasme
Sarcasme is het omgekeerde zeggen van wat je vindt. Liefst met een wijsneus-toontje of op zijn minst een droge blik.

“Dat nieuwe nummer van de Black Eyed Peas is echt geniaal!”, bijvoorbeeld. Of “Wanneer komt er nu nog eens een nieuwe superhelden-film uit? Da’s zo lang geleden!”

Hier een nog betere, vanuit The Simpsons:

http://www.youtube.com/watch?v=38HKZLpifhU

 

Of van de koning van sarcasme, Jerry Seinfeld:

 

Ironie
Denk nu niet dat ik de ironie niet waardeer, wanneer iemand beweert te weten wat ironie is en helemaal fout is. Ik waardéér dat. Ik glimlach met mijn hart. Toch even herhalen wat ironie precies is, want ik ween tegelijk met mijn brein: het is het omgekeerde verkrijgen van wat de bedoeling was.

The Tree of Irony

© The Perry Bible Fellowship

 

Een definitie in gezang nodig? (wacht tot op het einde)

 

Of gaan we eventjes terug naar onze kindertijd, toen we blijkbaar wel wisten wat ironie was?

http://www.youtube.com/watch?v=qWdFIXn2Mdo

 

Ik kijk niet alleen naar cartoons:

 

En ik vertel er graag ook even bij wat ironie niet is. In bold. Ook in italic? In orde: ironie is niet alléén sarcasme, een grof mopje, een ongelooflijk toeval, brute pech of schadenfreude. Er is meer voor nodig: een bedoeling.

Satire
Deze gooi ik er gewoon voor de lol bij, omdat ik vaak de indruk krijg dat mensen satire bedoelen wanneer ze ironie zeggen. Satire is op een intelligente manier spotten met iets. Dat kan met sarcasme of ironie of allebei!

De koning van de satire is Stephen Colbert:

http://www.youtube.com/watch?v=DazDi3yk4bw

 

Of was Greg Giraldo tijdens Comedy Central’s roasts:

 

Hè hè. Dat doet deugd.

Ik voel me goed. Bomvol cachet. Ik maak me sterk dat dit een relevant onderwerp is, dat ik iedereen nu voor altijd heb overtuigd, en dat we er eindelijk over kunnen zwijgen. Hoera!

Oh.
Oh.

Ontbijt op bed is een leugen

Niemand geniet van ontbijt op bed, kunnen we alsjeblief stoppen met daarover te liegen?

Slapen is geweldig, zo weet iedereen. Als je iemand ontmoet die dat tegenspreekt, loop dan hard weg en kijk niet achterom. De zot. Niemand met gezond verstand haat slapen.

Wakker worden daarentegen, is weer wat anders.

En het is nog niet erg genoeg dat je uit een heerlijke slaap (en misschien wel uit een of andere gekke erotische droom) ontwaakt, staat daar ook nog eens iemand vrolijk te wezen met een hoop croissants. Al ooit croissants gegeten? Die kruimelen. Dat zijn bedkruimels die je er nooit uitkrijgt en dat kriebelt. Moet je je lakens vervangen omdat iemand lief wou doen?

Zwijg me over zachtgekookte eitjes. Eigeel zal druppen. Dat is wat het doet.

En waar zet je dat eten eigenlijk? Het staat clichématig gezien op een dienblad, maar waar zet je dat dienblad? Op je knieën terwijl je krampachtig recht probeert te zitten? Op je schoot in een pijnlijke kleermakerszit? Op kussens? Op kussens, op een wiebelende matras? Waardoor je glas fruitsap omvalt?

Het erge is dat die persoon zo z’n best heeft gedaan en je moet doen alsof het super is. Je begint je dag dus niet alleen kruimelig, maar ook hypocriet. Hoe dan ook met een vreselijke adem. Een gevaarlijke combinatie.

De dag is om zeep.

Je leven is geen reclamespot – niemand is goedgezind als ie pas wakker is. De meesten onder ons willen gewoon plassen en daarna een kop koffie. Wie wordt in hemelsnaam wakker met onmiddellijke honger? De allereerste seconde van je dag? Ogen open en honger?

Mensen met een lintworm.

7 verkeersmanoeuvres die tonen dat je een klojo op vier wielen bent

Proficiat iedereen! We hebben het ver geschopt als mens.

De slimsten onder ons vonden een auto uit en moesten verkeersregeltjes opstellen opdat de anderen elkaar er niet mee van kant zouden maken. Maar ze waren één detail vergeten: een doordeweekse mens oordeelt zelf wel of iets gevaarlijk is. Een doordeweekse mens rangschikt de opgestelde verkeersregels van ‘dit manoeuvre mag niet, anders gebeuren er ongelukken’ naar ‘dit manoeuvre mag niet, anders krijg ik een boete’ tot ‘dit manoeuvre maakt me een klojo maar echt illegaal is het niet dus waarom zou ik het laten?’.

Sommigen laten dat laatste effectief, omdat ze geen klojo zijn. Anderen kiezen er voor om hun medemens – dat zijn jij en ik, beste lezer –  te schofferen. Die mensen deugen niet.

Ze zijn de klojo’s van de verkeerswereld, die volgende manoeuvres uitvoeren en toch kunnen slapen ‘s nachts:

1. Niet netjes aansluiten bij parallel parkeren

1-parallel parkeren-01

De meeste auto’s zijn meer dan drie meter lang. Dat is algemeen geweten. Zou je denken! Bepaalde chauffeurs menen echter dat er auto’s bestaan van amper een meter. Daarom laten ze plaats, speciaal voor deze wagens, aan het uiteinde van een parkeerstrook.

Dat was sarcasme. Ik weet niet waarom bepaalde chauffeurs geen plaats vrijhouden voor wagens van normale grootte. De enige verklaring die ik heb, is dat ze klojo’s zijn.

2. Iemand geen ruimte geven om parallel te parkeren

2-geen ruimte parallel-01

Parallel parkeren heeft dat effect vaker op bepaalde chauffeurs, zo blijkt. Die rijden achter iemand aan in een smalle straat met zijlingse parkeerstrook. De persoon voor hen stopt plots, zet z’n pinker op en wil die vrije parkeerplaats achter hem in. Witte achterlichten schieten aan.

De andere chauffeur reageert niet. Hij is te druk bezig met het klojo-zijn.

3. Toch een overvol kruispunt oprijden terwijl het oranje wordt

3-oranje op kruispunt-01

Het oranje verkeerslicht bestaat om één duidelijke reden: het geeft aan dat het rood zal worden. Als je heel snel rijdt (naargelang de maximum toegelaten snelheid – je weet nooit wie hier meeleest) mag je een oranje licht passeren. Maar enkel als je heel snel rijdt en dus niet kan stoppen. Weet je wanneer je niet heel snel rijdt?

Wanneer het kruispunt potdicht zit. Dan telt door het oranje rijden niet. Dan blokkeer je de andere chauffeurs waarvoor het nu groen wordt. En weet je wat er door hun hoofd spookt?

“Klojo.”

4. Te laat invoegen

4-te laat invoegen-01

Ik heb het niet over ritsen. Ik weet wat ritsen is. Dat hoort vlot en hoffelijk te zijn en pas op’t einde van de rijstrook sinds kort.

Ik heb het over maar al te goed beseffen dat er een file staat aan een afslag, en toch tot op het einde wachten om in te voegen. Voor mensen die al een hele poos doodeerlijk staan aan te schuiven. Als ik een van die mensen ben, dan laat ik je niet door. Niet omdat ik een klojo ben, maar jij.

5. Op de middenrijstrook blijven rijden

5-middenrijstrook-01

We hebben allemaal onze ruimte nodig. En waar vind je meer ruimte, dan helemaal in het midden van iets? Neem nu een snelweg met drie rijkvakken. Logischerwijze gaat het zo: hoe linkser, hoe sneller. Makkelijk, hoor.

Maar! Wat als je lekker veel ruimte nodig hebt of je niet sneller wil rijden dan die rechtse auto of trager dan die linkse? Wel: dan rij je toch gewoon in het midden? Zoals een klojo. Maakt niet uit of andere auto’s dan heulemaal van links naar rechts moeten om je voorbij te steken.

6. Je pinker niet (of te laat) opzetten als je verandert van rijstrook

6-pinker niet aanzetten-01

Zij die toch ineens een moment van helderheid achter het stuur beleven en van rijstrook veranderen zoals normale chauffeurs, dienen hun pinker op te zetten. Persoonlijk verkies ik minstens twee seconden pinkeren voordat ik overga tot actie.

Sommige chauffeurs geven het drie seconden, anderen slechts eentje. En da’s allemaal okee.

Maar bepaalde chauffeurs zetten hun pinker pas aan wanneer ze al aan hun stuur draaien en de stippellijntjes over zijn. Of ze doen het verdorie niet. Dan rij je achter zo iemand en denk je: “Er is godverdomme alweer zo’n vieze, gore klojo achter z’n stuur gekropen.”

7. Je vier pinkers aanzetten en dan je auto verlaten

7-vier pinkers-01

Blijkbaar is het concept ‘pinker’ niet al te eenvoudig om te begrijpen. Naast het feit dat ze de richting aanwijzen waarnaar je wenst te rijden (ze heten “richtingaanwijzers” in de boekskes), kunnen ze er ook op duiden dat je tijdelijk wenst stil te staan om allerlei redenen.

Zoals wachten op iemand, laden en lossen, je gps instellen enzovoort. Mij best. Waar ze niet toe dienen, is jou enkele uren cadeau geven om te gaan winkelen of ergens binnen te wippen zodat de slachtoffers van jouw dubbelparkeren – die zich ondertussen te pletter tuuteren –  jouw gezicht voor altijd zullen associëren met dat van een klojo.

Want dat is wat je dan bent. Een klojo.

Indien de overheid mij wenst te contacteren voor pamfletten, workshops en syllabi rond klojo’s en hun rijgedrag: weet bij dezen dat ik dit graag én gratis zal doen.